.. ég er farin að drekka te eins og ég fái borgað fyrir það.

Ps: Komnar nýjar myndir inn á Flickrinn minn.

Maður þarf víst ekkert endilega að vera staddur á Íslandi til þess að fá flensu... greinilega ekkert séríslenskt fyrirbæri. Er ekki alveg að nenna að standa í þessu núna. Er búin að liggja uppi í rúmi og sófa til skiptis með hitapoka á mallanum. Var nú samt eiginlega hætt að standa á sama þegar ég sá að ég var komin með hitaútbrot undan honum... spurning hvort maður sé að óverdósa?
Á svona stundum er alveg glatað að vera einhverstaðar einn í útlöndum. Hringdi í mömmu í gær til að láta hana vorkenna mér... leið aðeins betur eftir það, hehe. 

Annars er alltaf verið að minna mann á að það styttist í jólin. Það er nú þegar farið að reisa parísarhjólið á Princes Street. Það líður ekki á löngu þangað til búið verður að setja upp þýska markaðinn og skautasvellið... ó hvað það verður kósý. Það minnir mann líka á að það styttist í jólafrí og heimferð.
Ég er nú samt að reyna að njóta þess að vera hérna á meðan ég get.. tíminn líður svo hratt að það verður komið sumar áður en maður veit af. Hugsa sér bara.. á svipuðum tíma í fyrra var ég að drukkna í sjálfsvorkunn, vissi ekki hvað ég var búin að koma mér út í og sá enganveginn fyrir endann á þessu. En sem betur fer er maður nú aðeins að fullorðnast:)

Jæja, komið nóg af þessu rausi.
Bless í bili:)

Ein af mínum fyrstu minningum er ferðalag með fjölskyldunni til Köben. Þar gistum við í heimagistingu hjá skrítinni gamalli konu sem átti snaróðan varðhund og var þar að auki með risastóran köngulóarlímmiða á klósettinu hjá sér... nokkuð sem mér fannst ekki eiga við svona ömmulega kerlu.

Það er þó sérstaklega ein minning sem stendur uppúr; ferð í æðislega leikfangabúð. Ég mátti velja mér eitt dót í búðinni, alveg sama hvað það var! Ég man hvað ég átti rosalega erfitt með að finna hið eina sanna, ef ég hefði fengið að ráða hefði ég tæmt búðina, leikföngin í henni voru svo flott. En eftir miklar vangaveltur fann ég draumaleikfangið. Það var ljósfjólublátt strauborð með straujárni... af hverju veit ég ekki.

Í dag á ég alvöru straujárn. Ég hef notað það tvisvar sinnum á fjórum árum... 
Ætli ég hafi ekki bara straujað yfir mig í denn? Það er allavegna mín afsökun.

Ég er búin að sjá það að ég er afskaplega hæfileikarík manneskja. Ekki hef ég eingöngu þann hæfileika að ná að snúa sólarhringnum við vikulega heldur líka þann einstaka hæfileika vera á köflum ófær um að hugsa í hljóði og standa mig því að því að tala upphátt við sjálfa mig. Ósjaldan stend ég fólk að því að gjóa augunum til mín þar sem ég rökræði við sjálfa mig hvort ég eigi að kaupa mér dömubindi með eða án blómailms.
Ég rek upphaf þessa hæfileika til þess tíma er ég vann í Árnesti. Þá var ég ein mest allan daginn fyrir utan víetnamska konu sem hafði búið hér í 13 ár en kunni samt sem áður varla stakt orð í íslensku... hvernig sem hún fór að því. Það var náttúrulega afskaplega lítið að gera í þessari búllu, fm 957 var á fullu blasti allan daginn og ég enn þann dag í dag má ég ekki heyra lögin Shut Up með Black Eyed Peas og Sweet Dreams My LAX með Rachel Stevens án þess að gubba pínulítið uppí mig. En já, einhvernveginn tókst mér að komast lifandi frá dvölinni þarna með því að eiga hrókasamræður við sjálfa mig enda skemmtileg með eindæmum (það þarf varla að geta þess að skömmu eftir að ég hætti fór búllan á hausinn og skyldi engan undra. Það þarf víst viðskiptavini til að svona rekstur borgi sig......). Síðan þessu ævintýri lauk hef ég reglulega lagt rækt við þennan stórkostlega hæfileika öðrum til mikillar gleði... held ég.....

Á morgun er ég annars að vonast til að uppgötva nýjan hæfileika. Ætla að rifja upp nokkra takta frá prímataárunum góðu og stökkva upp í klifurveggi. Er viss um að ég sé bara natural talent og eigi eftir að slá öllum pro gæjunum við! Ætla að grípa myndavélina og taka nokkrar myndir fyrir íþróttaljósmyndaáfangann í leiðinni... ekki amalegt það!  

Svo er bara komið að því að fara að pakka niður fyrir heimferð.. er ekki alveg að átta mig á því að það skuli bara verið komið að þessu! Rambaði inn í einhverja ferðamannaverslun áðan.. bara svona af því bara! Ekki beint búð sem maður kíkir reglulega í sko. En allavegna þá rakst ég á ansi magnað hálsmen en það er semsagt svartur kristall sem á að vernda mann á ferðalögum. Ég tók því sem svo að þetta væri teikn frá æðri völdum og var ekki lengi að festa kaup á því. Heimferðin ætti því að ganga smurt.... stefni að því að fara til Egilsstaða föstudaginn 13. þannig að kristallinn ætti að koma sér vel:)

Jæja, farin að sofa!
Kveðja, Arna